bij wat Hij gemaakt heeft en er met vreugde naar kijkt. Iedereen die wel eens iets moois heeft gemaakt – een schilderij, een kast, een tuin, een aquarium – herkent dat moment. Je zet het gereedschap neer en je kijkt. Je geniet. Dat is de geest van de sabbat. De schepping mondt uit in vreugde. God geniet van zijn werk, en wij worden uitgenodigd om te genieten met Hem. BLIJVENDE ROEPING Eigenlijk was de schepping bedoeld als een eeuwige sabbat: een leven waarin de mens wandelt met God in ongedwongen vreugde. Wij weten dat deze harmonie verstoord is, maar de roeping blijft: leren rusten in Gods goedheid. De natuur helpt om die rust opnieuw te vinden. Ze nodigt uit om stil te worden, te kijken, te ademen, en te ontdekken dat de wereld niet begint bij onze drukdoenerij, maar bij Gods vreugde. Wie de meest herhaalde zin van Genesis hoort, hoort een uitnodiging: kijk opnieuw zoals God kijkt. Leer het goede zien. Leer ervan te genieten. En laat het je hart terugbrengen bij de Schepper die zijn wereld “zeer goed” noemde – en die jou uitnodigt om in zijn vreugde te delen. Nicodemus van de Heilige Berg geeft ons een mooie opdracht mee: Wanneer je iets moois ziet – licht, kleur, een vogel, een stil landschap – laat dat niet bij verwondering blijven, maar bewonder de Schepper. Oefen je in een manier van kijken die je aandacht verlegt van het geschapene naar de Schepper. ‘De natuur is geen eindpunt, maar een wegwijzer. De schoonheid die wij ervaren, is een echo van Gods eigen vreugde.’ TEKST: CHRIS VAN ZWOL BEELD: MAARTEN BOERSEMA 9 WEGWIJZER
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=