Ooit zette hij de bijl in een dode appelboom. De uitgegraven stronk van het eens zo krachtige exemplaar lag maandenlang stilletjes in een hoekje van de tuin. Ineens ontsprong er toch weer een groen sprietje. ‘Die boom wás helemaal niet dood’, zegt Renze Borkent verwonderd. Het is alsof hij het over zichzelf heeft. ‘Dag lieve achtertuin. Bedankt voor alles wat ik van je leerde: het zijn mijn wortels geworden. Hoe je stormen over je heen laat komen. Hoe je groeit naar het licht. Hoe je warmte en water ontvangt. Hoe je het leven in al zijn volheid uitnodigt, welke verschijningsvorm het ook heeft.’ Dit schrijft Renze Borkent (1979) als hij afscheid neemt van zijn kleine stadstuin in Almere waar hij elk grassprietje heeft bestudeerd en meer dan 1854 soorten planten en dieren heeft gedetermineerd. Hij begon er noodgedwongen mee, dat wel. SLUIPMOORDENAAR ‘Vijftien jaar geleden begon er een vermoeidheid in mij te kruipen. Eerst onopvallend, maar het pakte mij als een sluipmoordenaar. Drie keer ben ik op mijn werk uitgevallen en met wilskracht weer opgekrabbeld. Ik ben van alle kanten doorgelicht, ook mentaal, want ja, misschien ligt het aan jezelf. Dat was het allemaal niet. Bijna drie jaar geleden ben ik met de diagnose ME afgekeurd voor werk. Ik was planoloog in Almere - prachtig werk, vooral dáár - en het afscheid was verdrietig. Daar heb ik een jaar lang veel last van gehad. Ook naar God toe! Ik riep: Ik heb allemaal talenten van U gekregen! Hoe zit het nu? Mensen probeerden me te helpen met goedbedoelde adviezen, maar ik kon er geen rond verhaal van maken. Na een jaar ontstond er iets van een balans. De ziekte kwam tot stilstand en daarmee kwam er ruimte om terug te verhuizen naar de regio waar ze vandaan kwamen. Renze kan per dag één ding doen, luistert naar zijn lichaam en geeft eraan toe als het een dag niet gaat. Na vijftien jaar in de vechtstand staan moet je dat leren. ‘Een stukje ouwe Renze is definitief weg en dat aanvaarden is moeilijk en het betekent niet dat je het goedkeurt, maar dat je het toelaat in je leven omdat het er nu eenmaal is. Je aanvaardt de opdracht om ermee te dealen. Dat lukt niet elke dag, maar ik probeer mijn gedachten over de situatie positief te houden. Zoals dat ik niet meer gehaast hoef te leven en me mag verdiepen in de natuur. Dat zijn allemaal cadeautjes.’ HOEZO ‘HOORT’ DIE HIER NIET Als je geen energie hebt, moet je je bezigheden dicht bij huis zoeken. Zo is Renze het leven in zijn achtertuin gaan bestuderen. Hij schreef een boek over zijn ontdekkingen in die voor hem nieuwe wereld. Over de soortenrijkdom: de meeste diersoorten op aarde zijn kleiner dan een centimeter. ‘Elk beestje en elk grassprietje is een soort en heeft een poëtische naam. Daarmee hebben ze betekenis en een rol in ons eco- ‘Dat zegt veel over Gods bedoeling, dat Hij wil dat wij ons verdiepen in het ecosysteem.’ TEKST: JEANET VAN DER LINDEN BEELD: RENZE BORKENT HARTGRONDIG 11
RkJQdWJsaXNoZXIy ODY1MjQ=