Het kwintet bestond uit de muzikanten Rick Danko, Levon Helm, Garth Hudson, Richard Manuel en Robbie Robertson. Eind jaren vijftig, begin jaren zestig vormden ze de begeleidingsband van Ronnie Hawkins, en werden daarom The Hawks genoemd. Totdat Bob Dylan de mannen losweekte, toen hij zijn oeuvre uitbreidde met elektrische muziek. Omdat Dylan niet The Hawk zelf is, werden The Hawks gemakshalve The Band genoemd.
Samen met pianist Manuel schreef Dylan het lied Tears Of Rage, tranen van woede. Met die indrukwekkende eerste regels:
We carried you in our arms – We droegen je in onze armen.
On Independence Day – Op Onafhankelijkheidsdag.
And now you’d throw us all aside And put us on our way – En nu zou je ons allemaal aan de kant schuiven. En ons wegsturen.
Oh what dear daughter ’neath the sun Would treat a father so – O, welke lieve dochter onder de zon. Zou een vader zo behandelen
To wait upon him hand and foot And always tell him, “No?” – Hem op zijn wenken bedienen. En altijd tegen hem zeggen: „Nee?”
Ouders die moeten toezien hoe de idealen, waar ze voor hebben gestreden, verbleken en aan de kant worden geschoven door de nieuwe generatie. Het idealisme van pa en ma heeft plaatsgemaakt voor materialisme en een maatschappij waarin aan alles een prijskaartje hangt, zelfs aan gevoelens. Alles heeft een prijs, maar niets is meer van waarde. Een paar weken geleden was het de Amerikaanse Onafhankelijkheidsdag (4 juli). Of dit lied dan beluisterd is in sommige Amerikaanse of Canadese huizen, vraag ik me af. Misschien heeft de tijd ons dan ingehaald. Je weet het niet met de huidige bewoner in dat andere grote huis in Amerika.
Audio-flimpje: The Band – Tears of rage
